• Auteur: Gabruella Zalapì
• Uitgeverij: Uitgeverij TRISTAN / Standaard Uitgeverij
• Jaar uitgave: 2026
• Pagina’s: 164
• Coverontwerp: Herman Houbrechts
• Originele titel: Ilaria ou la conquête de la désobéissance (2024)
• Vertaling: Janine Cathala-Vette
• ISBN: 978-9022342398

https://www.standaarduitgeverij.be/product/ilaria-9789022342398/

Review:

De Speelbal

‘Ilaria of de weg naar ongehoorzaamheid’ van Gabriella Zalapì uitgegeven bij Uitgeverij Tristan / Standaard Uitgeverij

Gabriella Zalapì is een Engels-Italiaans-Zwitserse schrijfster die haar eigen familiegeschiedenis en levenservaringen in haar boeken verwerkt. Ik mag hopen dat dit in Ilaria niet rechtstreeks het geval is want het thema in dit boek is allesbehalve om blij van te worden. Maar ondanks het verhaal dat schrijnend is en dat heel hard is met momenten, is het zo prachtig geschreven dat ik het tot één van mijn favoriete boeken van dit jaar al mag rekenen.
Ilaria is een achtjarig meisje dat door haar vader wordt meegenomen voor wat een weekendje moet worden samen maar dat al snel ontaardt in een ontvoering van Ilaria. De vader kan het niet verkroppen dat zijn vrouw hem liet zitten en wil wraak nemen door hun dochter op sleeptouw te nemen op een roadtrip doorheen Italië. Zijn vlucht met Ilaria leidt hen weg van de grote snelwegen (het verhaal speelt zich af in 1980-81), die net werd aangelegd uit schrik om door de politie ontdekt te worden. Om aan geld te geraken, om onder andere zijn drankzucht en nood aan sigaretten te kunnen blijven betalen, stelen ze koffers van verloren voorwerpen in stations en verkopen ze de waardevolle spullen die ze daarin terugvinden. Zo wordt Ilaria ongewild meegesleurd in de misdaad.
Maar dan beseft haar vader dat hij niet voor haar kan blijven zorgen én zijn gang gaan en stopt Ilaria in een internaat. Daar blijft ze even maar al snel wordt ze terug bij haar vader achtergelaten. Ilaria wordt van dan af aan een speelbal in een vreselijk spel waarin familie en haar vaders kennissen worden betrokken tot haar en haar vaders leven een plotse wending neemt.
De schrijfstijl die Zalapì hanteert leest heel vlot, er zijn heel wat pagina’s die grotendeels leeg blijven of waar enkel bovenaan een klein stukje tekst te vinden is, waardoor het boek heel snel uitleest (ik had het echt op een tweetal uur uit). Maar het boek raakt wel heel diep, is met momenten heel schrijnend en boos makend. De vaderfiguur in dit boek is een vreselijk irritante kerel die je zo uit de pagina’s zou willen sleuren om hem een rammeling te geven. Maar hij is zeker niet de enige! Voor Ilaria zijn de gebeurtenissen op zijn minst heel traumatisch te noemen en mocht Zalapì ooit een verhaal over het personage schrijven (als ze volwassen is bijvoorbeeld) ben ik er zeker van dat deze ervaringen een grote indruk op haar hebben nagelaten. (je merkt dat ik heel hard meevoel met dit jonge meisje in het boek)
Ilaria, of de weg naar ongehoorzaamheid is een prachtig geschreven relaas over een vader die zijn dochter gebruikt als wraakactie en speelbal. Ondanks het zware thema een heel grote aanrader!

English:

Ilaria or the Conquest of Disobedience

Play Thing

Gabriella Zalapì is an English-Italian-Swiss writer who incorporates her own family history and life experiences into her books. I can only hope that this is not directly the case in Ilaria, because the theme of this book is anything but uplifting. Yet despite the heartbreaking and at times brutally harsh story, it is written so beautifully that I can already count it among my favorite books of the year.
Ilaria is an eight-year-old girl who is taken away by her father for what is supposed to be a weekend together, but it quickly turns into her abduction. Unable to accept that his wife left him, the father seeks revenge by dragging their daughter along on a road trip through Italy. Their escape takes them away from the major highways (the story is set in 1980–81), which had only recently been built, out of fear of being discovered by the police. To get money — among other things to feed his alcoholism and cigarette addiction — they steal suitcases from lost-and-found stations and sell the valuables they find inside. In this way, Ilaria is unwillingly drawn into a life of crime.
But then her father realizes he cannot continue caring for her while also living as he pleases, so he places Ilaria in a boarding school. She stays there for a while, but before long she is once again left with her father. From that point on, Ilaria becomes a pawn ( a kind of play thing) in a terrible game involving family members and her father’s acquaintances, until a sudden twist changes both her life and her father’s.
Zalapì’s writing style flows effortlessly. Many pages are largely empty or contain only a small piece of text at the top, which makes the book a very quick read (I finished it in about two hours). Yet the story cuts deep, and at times it is deeply heartbreaking and infuriating. The father figure in this book is an incredibly irritating man whom you would want to drag out of the pages just to shake some sense into him. But he is certainly not the only one! For Ilaria, the events are undeniably traumatic, and if Zalapì were ever to write another story about the character (for example as an adult), I am sure these experiences would have left a profound mark on her. (As you can tell, I deeply empathized with this young girl throughout the book.)
Ilaria, or the Conquest of Disobedience is a beautifully written account of a father who uses his daughter as both an instrument of revenge and a pawn in his game. Despite its heavy subject matter, it comes highly recommended!