• Auteur: Levi Jacobs
• Uitgeverij: Atlas Contact / VBK België
• Jaar uitgave: 2025
• Pagina’s: 224
• Coverontwerp: Rouwhorst + Van Roon
• ISBN: 978-9025474423

https://www.atlascontact.nl/boek/wie-ik-ben/

Review:

Wanhoop en woede

De dertigjarige Levi worstelt met een zwaarmoedig gevoel en ziet momenteel de zin er allemaal niet meer van in. De reden daarvoor? Liefdesperikelen, zijn relatie met zijn grote liefde Vic is net gedaan geraakt, en een (zelf)destructief gedrag van roken en drinken helpen hier niet bij. Net op het moment dat die depressie naar Levi’s keel wil grijpen, neemt zijn vader hem bij de hand en gaan ze naar Edingburgh, Schotland, naar het Fringe Festival. Bedoeling is dat beide met elkaar open en eerlijk praten maar de gesprekken tussen de twee verlopen heel stroef en komen maar traag op gang.

Bij Levi dringen de herinneringen zich op over een jeugd tussen mensen die eigenlijk zelf ook wel houden van ongelukkig zijn. Vader gaat ervandoor voor tien jaar met een andere vrouw, Levi’s moeder alleen achterlatend met hun kinderen. Na tien jaar zoekt die toch zijn weg terug naar het gezin dat hij achterliet. Broer en zus hebben elk hun eigenaardigheden waar ze mee moeten leren omgaan. Dan is het ook niet verwonderlijk dat Levi zelf niet onmiddellijk op zoek gaat naar rust en kalmte, maar in die spiraal van destructief gedrag lijkt terecht te komen. Relaties werken niet, hij schuwt verbondenheid maar verlangt er tegelijkertijd ook naar. Drank, drugs en seksuele escapades vinden hun weg sneller dan standvastigheid en een rustig leven.

Zal zijn reisje met zijn vader enige verandering brengen in zijn gedrag, zal hij andere wegen ontdekken? Zal zijn vader eindelijk dat belangrijke gesprek aandurven met hem? En vindt Vic haar weg terug naar Levi of omgekeerd?

‘Wie ik ben’ is Levi Jacobs debuut en toen hij me vroeg of ik zijn boek wou lezen was ik onmiddellijk geïnteresseerd. (Er ontstond eerst wel een klein misverstandje van mijnentwege toen ik dacht begrepen te hebben, na het lezen van de korte inhoud achteraan op het boek, dat Vic voor Victor en niet Victoria stond, wat in het boek dan weer wel snel duidelijk werd dat ik daar verkeerd zat. Misverstandje…). Maar los daarvan heb ik wel genoten van dit semi-autobiografisch verhaal waarin dramatiek, donkerte en een overwegend gevoel van eenzaamheid vaak afgewisseld werden met (donkere) humor. De stilzwijgendheid tussen vader en zijn spreekt boekdelen, de leegte in Levi’s leven vult het verhaal dan weer, ook al lijkt er een heersende impotentie (door drankgebruik) toch wordt deze snel verholpen door de nodige intimiteit en de stilte klinkt luider. En dit alles wordt omhuld door een wolk van sigarettenrook (het sigarettenpakje op de cover staat er ook niet zomaar op natuurlijk)!

Ik hou wel van dit soort debuutverhalen, die rauw en eerlijk zijn. Levi kijkt diep in zijn ziel en schuwt er ook niet van om zichzelf op het kapblok te leggen, zichzelf te laten ontleden en zijn diepste ziel bloot te leggen. Een zachte ruwheid, zo zie ik hem voor me. (met een saffie in zijn mondhoek natuurlijk)

En nu enkel nog mijn ticketje boeken naar Fringe Festival, dat resteert me hierna nog. Slàinthe mhath!