• Auteur: Caro Claire Burke
• Publisher: Alfred A. Knopf
• Publishing year: 2026
• Pages: 396
• Cover design: John Gall
• ISBN: 978-1524713969

https://www.caroclaireburke.com/book-info

Review:

Appearances can deceive

Natalie Heller Mills is living a traditional American life on a farm with five children, the sixth is on its way, and shares her entire life on social media. She is what people call a ‘Tradwife’. This leads to a lot of followers but also a lot of hatred and negative comments on her social media pages. What people don’t see is the life she leads behind the pictures and her many livestreams… her children are kept by nanny’s, her household is kept clean by people she pays so there’s a darker shadow behind her ‘tradition lifestyle’ she portrays online. Her husband is all but the perfect husband she tends to talk about. His father is trying to become the new president of the United States, with a very traditional puritanical campagne, which is actually very loved by the people of the United States, which is on the brink of a new civil war: traditional vs progressive!

And then one day Natalie awakes in the same house but in a life that isn’t hers anymore. On a wooden threshold she sees an engraving: 1855. She is thrown back more than a century in time and has to live a life she actually claims to have lived but now reality seems to bite her back in the ass. She starts to question everything: her life, her religion, her family and most of all her own sanity. Is this a test by God or the Devil? Can she go back and escape this dreadful life she is thrust in, so unexpectedly?

“This is the last day of the life I imagined for myself.”

I knew beforehand this book received very varied reviews, going from very good to very bad. So this is a ‘you hate it or you like it’ kind of novel. The premises was very promising and it got hyped really fast so I wanted to read it and judge for myself. And honestly, it surprised me in good way for the most part of the novel but the final third kind of got over my head, somehow it started to be unbelievable and at the same time too close to reality (with what is going on in the States, nothing is impossible anymore these days).

I did enjoy most of the story and the unpredictable (yes, I didn’t see it coming) twist in the story but to be honest, I was expecting a more radical kind of twist (I was hyped by some of the reviews I read beforehand) and was let down in the end by how it eventually turned out. I did like how the story showed how appearances can deceive and not everything you hear or see online is exactly as it is portrayed. I wasn’t a huge fan of Natalie, the main character in the novel, and I know I wasn’t alone. But I felt more of a sense of pity for her. I know how easy people can be swept away in a sort of frenzy and in a life where they put everything aside and feel the need to show a life that isn’t real.

All in all this book wasn’t bad but it wasn’t quite the novel I had in mind when I started reading it. The writing was definitely not bad, I really enjoyed reading Natalie’s journey and her path to self-destruction, but there was really a part where I just felt it wasn’t believable anymore.

Nederlands:

Yesteryear

• Uitgeverij: Park Uitgevers / Uitgeverij Indigo / Lannoo Uitgevers
• Pagina’s: 432
• Jaar uitgave: 2026
• ISBN: 978-9028454040

https://www.lannoo.com/nl-be/literatuur-romans/yesteryear-9789028454040

Review:

Schone Schijn

Natalie Heller Mills leidt een traditioneel Amerikaans leven op een boerderij met vijf kinderen, de zesde is onderweg, en deelt haar hele leven op sociale media. Ze is wat mensen een ‘Tradwife’ noemen. Dit levert haar veel volgers op, maar ook veel haat en negatieve reacties op haar sociale mediapagina’s. Wat mensen niet zien, is het leven dat ze achter de foto’s en haar vele livestreams leidt… haar kinderen worden verzorgd door nanny’s, haar huishouden wordt schoongehouden door mensen die ze betaalt, dus achter haar ‘traditionele levensstijl’ die ze online uitbeeldt, schuilt een duistere schaduw. Haar man is allesbehalve de perfecte echtgenoot waar ze het zo vaak over heeft. Zijn vader probeert de nieuwe president van de Verenigde Staten te worden, met een zeer traditionele puriteinse campagne, die eigenlijk zeer geliefd is bij de bevolking van de Verenigde Staten, die op de rand van een nieuwe burgeroorlog staat: traditioneel versus progressief!

En dan wordt Natalie op een dag wakker in hetzelfde huis, maar in een leven dat niet langer het hare is. Op een houten drempel ziet ze een inscriptie: 1855. Ze wordt meer dan een eeuw terug in de tijd geworpen en moet een leven leiden waarvan ze beweert dat ze het daadwerkelijk heeft geleefd, maar nu lijkt de werkelijkheid haar keihard terug te pakken. Ze begint alles in twijfel te trekken: haar leven, haar religie, haar familie en bovenal haar eigen geestelijke gezondheid. Is dit een test van God of de Duivel? Kan ze teruggaan en ontsnappen aan dit afschuwelijke leven waarin ze zo onverwacht is gestort?

Ik wist van tevoren dat dit boek zeer uiteenlopende recensies had gekregen, variërend van heel goed tot heel slecht. Dit is dus zo’n roman waar je van houdt of die je haat. Het uitgangspunt was veelbelovend en er ontstond al snel veel hype rond het boek, dus ik wilde het lezen en zelf mijn oordeel vormen. En eerlijk gezegd verraste het me het grootste deel van de roman op een goede manier, maar het laatste derde deel ging me op de een of andere manier een beetje boven de pet, het begon ongeloofwaardig te worden en tegelijkertijd te dicht bij de werkelijkheid te komen (met wat er momenteel in de Verenigde Staten gebeurt, is tegenwoordig niets meer onmogelijk).

Ik heb het grootste deel van het verhaal en de onvoorspelbare (ja, ik zag het niet aankomen) plotwending wel leuk gevonden, maar om eerlijk te zijn verwachtte ik een veel radicalere soort plotwending (ik was door sommige recensies die ik van tevoren had gelezen behoorlijk gehypet) en uiteindelijk viel het me tegen hoe het allemaal uitpakte. Ik vond het goed hoe het verhaal liet zien dat schijn kan bedriegen en dat niet alles wat je online hoort of ziet precies zo is als het wordt voorgesteld. Ik was geen grote fan van Natalie, het hoofdpersonage in de roman, en ik weet dat ik daar niet alleen in stond. Maar ik voelde vooral medelijden met haar. Ik weet hoe gemakkelijk mensen kunnen worden meegesleept in een soort roes en in een leven waarin ze alles opzijzetten en de behoefte voelen om een leven te laten zien dat niet echt is.

Al met al was dit boek niet slecht, maar het was niet helemaal de roman die ik in gedachten had toen ik eraan begon. Het schrijfwerk was zeker niet slecht, ik heb Natalies reis en haar pad naar zelfvernietiging echt met plezier gelezen, maar er was echt een punt waarop ik gewoon het gevoel had dat het niet meer geloofwaardig was.