Escape Modus

Ja, ik heb me voor deze titel wat laten inspireren door de uitspraak “Je pense, donc je suis” van Descartes. Schaamteloos zelfs, want hoe heerlijk zijn dergelijke filosofische uitspraken en wat een diepgang haal je daar toch uit die je eigen leven wel kan inspireren, maakt zelfs niet uit op welk vlak. Ben ik filosoof? Nee, alhoewel, iedereen is een beetje filosoof denk ik. Maar ga ik hier de grote theorieën uit de doeken doen? Helemaal niet, daar heb ik noch het brein, noch de diepgang voor. (Ik durf nu eens en voor altijd te zeggen dat ik niet de intelligentie heb van iemand die jaren heeft gestudeerd maar wel van jaren te hebben geleefd, gelezen en beleefd. Een emotionele en belezen intelligentie die me zowel kwaad maakt op de wereld, maar ook de mensen om me heen doet liefhebben, tot het einde van mijn dagen.)

Nee, ik wil hier kort even over mijn allergrootste hobby hebben. Een hobby met uitdagingen, een hobby met liefdes en soms ook wel haatgevoelens. Tevens een hobby die veel van mijn tijd opslorpt en die me vaak doet afdwalen van de realiteit. Maar is dat nu net niet dé reden waarom ik het doe?

Ik heb het over een veel gedeelde hobby: lezen.

Exact vandaag vijf jaar geleden, toen de covid-pandemie de wereld platlegde en iedereen zich thuis steendood zat te vervelen, begon ik net van die tijd gebruik te maken om mijn hobby nog verder uit te spitten en begon ik in een hoger tempo te lezen. Wat een gewone hobby was veranderde bijna in een passie. En toen wou ik die passie ook nog eens met anderen delen dus dacht ik: waarom niet een Instagram pagina starten over de boeken die ik las en mijn gedachten over die boeken. En zo geschiedde, mijn (toen nog voor mij onbekende term) ‘Bookstagram’ pagina werd opgestart. Het duurde dan ook niet lang eer ik werd verwelkomd in een warm bad van lezers en dat mijn (toen nog) korte recensies werden gesmaakt. De reacties erop waren geweldig! Ik had ‘my people’ gevonden! Toen ook nog eens een aantal auteurs en uitgeverijen me zelf aanschreven met de vraag of ik boeken van hen in the picture wou zetten was ik helemaal in de wolken. Wat ik niet had ingeschat is de hoeveelheid boeken die op me af kwamen. Geweldig, soms overweldigend… ik moet daar eerlijk in zijn! Gelukkig blijft lezen een passie en het dat altijd zijn.

De leuke voordelen van met auteurs en met uitgeverijen te mogen contact hebben is dat ik heel wat nieuwe boeken heb leren kennen, nieuwe genres en vooral heel wat nieuwe schrijvers! En gelukkig past dat net heel goed in mijn straatje aangezien ik een heel grote eclectische smaak heb en eigenlijk quasi alles lees dat op mijn spreekwoordelijk bord terecht komt.

Als ik lees luister ik muziek. Net als mijn heel eclectische smaak in genres en auteurs heb ik ook een verscheidenheid aan smaak van muziek, het meest luister ik wel movie soundtracks omdat er geen gezongen tekst in voorkomt en me dat minder afleidt. Maar ik heb tijdens het lezen de muziek ergens wel nodig (ik kan ook nooit zonder lezen, of nauwelijks) om mezelf vast te blijven haken aan de realiteit. Lezen is voor mij een vorm van escapisme, wegvluchten van de wereld en wat er allemaal in de wereld en mijn eigen leven gaande is. Maar als ik lees ben ik dan ook zodanig verdiept in dat boek/verhaal dat ik mezelf zou verliezen (niet eten, niet of weinig slapen) dus zoek ik onbewust een manier om dit tegen te gaan. De beste manier daarvoor is muziek luisteren. Eens de playlist of het album stopt, besef ik… juist, er is ook nog een wereld buiten deze om. Vaak zet ik gewoon een nieuwe playlist of album op en lees ik verder, maar ik weet dan ook op dat moment… ok, op tijd stoppen.

Een andere uitdaging is dat er veel te veel boeken verschijnen en ik wil het allemaal lezen. (Of toch bijna allemaal) en sinds ik op bookstagram blog weet ik dat er nog meer is dan ik vroeger al kende. Maar dat betekent dat ik nooit alles in dit ene leven zal kunnen lezen. Keuzes maken is lastig dan. Vooral omdat ik ook een mood reader ben. Ik kan een plan opstellen aan het begin van de maand van wat ik allemaal wil gelezen hebben maar tegen het eind van die maand heb ik van die stapel vooropgestelde boeken misschien een drietal gelezen. Ik noem mezelf ook een serial reader, en dat kan vaak op twee manieren geïnterpreteerd worden, namelijk dat ik het ene na het andere boek, quasi non-stop, lees. Maar ook dat ik reeksen (series) van een auteur op volgorde lees. (Alleen daar doe ik nooit kort na elkaar elk boek van. Ik heb afleiding nodig)

En dan is er nog de grootste uitdaging… de leesdip! Iedereen kent die leest kent die en wordt er wel eens slachtoffer van. Ik heb wel elk jaar eens een korte periode last van dit ongemak. Dat betekent enkel dat je even geen zin hebt in lezen, of je kan je moeilijk concentreren (vaak door externe factoren) of je begint vier of vijf of meer boeken tegelijkertijd en ziet op den duur de zin door de letters niet meer en zo kom je ook wel eens in die fameuze leesdip. (Dit jaar heb ik een heel lange, lastige leesdip gehad die door verschillende factoren teweeg werd gebracht. Hopelijk mag ik op de dag van publicatie van dit stukje tekst zeggen dat ik eruit ben gekomen… fingers crossed)

Lezen van boeken over een ander zijn/haar/hun miserie doet je eigen ellende relativeren en doet je inzien dat het leven niet zo slecht is als je op een bepaald moment in je leven denkt. Lezen verrijkt maar zet ook alles in perspectief. Daarom raad ik ook iedereen aan om te lezen. Maakt niet uit wat, dat kan gaan van een strip tot een stationsromannetje maar ook tot biografieën of thrillers… Er is zoveel keuze en er zijn zoveel boeken dat niks je tegen hoeft te houden om (al was het maar één boek per jaar) te lezen!

Lezen voor mij is altijd een deel van mijn leven geweest. Ik had het er nog niet zo heel lang geleden met Amedeo Durnez (Booksieman op Instagram, volg die kerel!!!) via zijn Youtubekanaal: ‘We moeten het over literatuur hebben’ (nu ook een podcast, te beluisteren via Spotify) over hoe ik als kind altijd met een stripverhaal in de zetel of aan tafel zat. Ik kon ganse reeksen verorberen. Strips is een Belgisch erfgoed en zou van mij nog meer in de picture mogen komen, eigenlijk. Doordat ik vaak stripverhalen las was ik op mijn twaalfde dan ook benieuwd om iets verder te gaan en een boek te proberen. Via een leerkracht op mijn lagere school, in het laatste jaar in het lagere onderwijs, mochten we een boek uitlenen dat achteraan de klas stond (ik herinner me ‘Land in Oorlog’ van Paul Keustermans). En toen werd me ooit ‘Gegijzeld’ van Evert Hartman cadeau gedaan en het hek was van de dam.

Maar dat waren eigenlijk niet dé boeken die me ‘echt’ aan het lezen zetten. Nee, dat kwam pas in het eerste Middelbaar toen ik daar een vriend kreeg die enkele werken had staan van, wat kort erna mijn grote idool zou worden, Stephen King! En toen… werden de sluizen pas echt goed opengezet. Voor ik het wist werden mijn tienerjaren gevuld met verhalen over dieren die terug tot leven kwamen nadat ze begraven werden op een bepaald kerkhof, over een dorp in de ban van vampieren, over een donkere toren die alle werelden met elkaar verbindt, een auto die jaloers kan worden (die kende ik al want de verfilming was toen mijn favoriete film ‘ever!’), over een meisje met telekinetische krachten dat naar het bal gaat… Kortom, klassiekers die nu nog door vele generaties gelezen worden!

Een grote reden waarom ik heel graag historische non-fictie (en biografieën ) lees (sinds ik De Bourgondiërs van Bart Van Loo ontdekte is mijn wereld ook op dat vlak gigantisch opengegaan) omdat ik probeer te vatten waarom iemand doet wat ie doet en waarom de mens niet leert uit de geschiedenis (en dezelfde fouten opnieuw maakt) maar ook de mooie erfenis aan kunst, architectuur en literatuur die eraan vasthangt. Je hoeft zelf geen religieuze fanaat te zijn om een kerk te kunnen binnenstappen en de pracht ervan tot je te kunnen nemen. Je hoeft zelf geen oorlog te hebben meegemaakt om de pijn te ervaren die getuigen (zowel menselijke, schriftelijke als monumentale) van een oorlog hebben ervaren. (Onze geschiedenis hangt vast van oorlogen en daar zijn genoeg boeken rond geschreven!)

Dus wie me volgt op Instagram zal al gezien hebben dat ik heel wat laat voorbijkomen van boeken en strips, in allerlei genres en formaten en zelfs enkele talen (voornamelijk Nederlands en Engels). De laatste vijf jaren zijn dan ook een openbaring geweest voor me. Want waar ik voorheen voornamelijk thrillers en horrorboeken las, met heel af en toe een literaire uitstap met vaak een lgbtqia-ondertoon, heb ik, sinds ik op Bookstagram ronddwaal, een grote schare aan nieuwe genres leren kennen die mijn wereld hebben verruimd. Maar ook het aantal uitgeverijen die ik in onze lage landen voorheen niet kende en nu plots wel, is gigantisch gegroeid. Het is dan ook met een groot plezier dat ik geniet van elke dag dat ik kan spenderen tussen gelijkgezinde mensen met deze gedeelde passie!

Afsluiten zou ik heel graag doen met de mensen die me volgen op Instagram en hier op mijn blog te bedanken. Niet alleen delen we een passie omtrent boeken. We delen vaak ook persoonlijke verhalen, we ontmoeten elkaar op events (yaay boekenevents!). Dat we elkaar nog lang mogen inspireren, dat we elkaar nog veel tips mogen geven, dat we elkaar nog heel lang mogen volgen, dat we elkaar nog vaak het geld uit de zakken slaan, dat we nog veel koffie, boeken, strips of wat dan ook mogen delen! Dank! Dank! En nogmaals dank!

De reden waarom ik deze tekst heb geschreven is om te vieren dat ik vandaag, 9 juli, vijf jaar actief ben op Bookstagram. Nooit gedacht dat ik een wereld zou ontdekken en er mezelf ook helemaal in zou verliezen, die zo warm aanvalt als die van de boekencommunity!