• Auteur: Lieven Stoefs
• Uitgeverij: Pelckmans Uitgevers
• Jaar uitgave: 2025
• Pagina’s: 208
• Coverontwerp: Studio Rubio
• ISBN: 978-9463833783

https://www.pelckmansuitgevers.be/de-zomer-toen.html

Review:

Non-lineair vertellen

Laat ik beginnen met te zeggen dat ik dit een heel moeilijk boek vind om te recenseren. Ik heb het ook even moeten laten bezinken en mijn woorden heel hard moeten wikken en wegen. Want ik kan niet zeggen dat ik helemaal overtuigd was van wat ik hier las. Ik weet dat een schrijver heel veel tijd steekt om en verhaal te vertellen en als een lezer hier dan eigenlijk niks aan vindt, dat dat pijn moet doen. Maar het noopt me wel te zeggen dat ik ook heel eerlijk wil zijn naar mezelf toe, naar de auteur toe en naar andere lezers toe, die helemaal zelf beslissen of ze mijn recensie zelfs maar enigszins enige aandacht willen schenken. That’s completely up to them.

Om te beginnen wil ik al zeggen dat het boek helemaal niet lineair verloopt en heeft ook geen gestructureerd verhaal. Integendeel, het gaat eerder van hak op de tak en vaak verliest de auteur mijn aandacht daardoor. Ik heb nog al boeken gelezen die met flashbacks werken (mijn recentste boek was zo bijvoorbeeld) maar die waren duidelijker uitgelijnd in het verhaal en ik bleef mooi volgen. Dat was jammer genoeg niet het geval bij dit boek. Het verbaasde me enigszins wel want ik wist dat zijn debuut ‘Peninsula’ prijzen won en gelauwerd werd destijds dus ik verwachtte wel van ‘De zomer toen’ ook heel veel.

Voor zover ik iets uit het boek heb gehaald gaat het over een familie waarbij de verhouding tussen het hoofdpersonage en zijn ouders (depri moeder / vader die nogal gekke kuren lijkt te doen) centraal staan. Maar daarnaast ook de verhouding tussen datzelfde hoofdpersonage en zijn vrienden, waarbij plots de vriendengroep uiteenvalt maar nooit echt duidelijk wat daar de oorzaak van is geweest. En tenslotte gaat het ook over de verhouding tussen het hoofdpersonage en zijn vrouw maar vooral tot zijn zoontje (dat al gedragsproblemen vertoont op zesjarige leeftijd die heel hard doen denken aan de vader van het hoofdpersonage.

Die drie verhaallijnen lopen door elkaar heen en worden nooit echt helemaal uitgewerkt. En dan daarbij nog maar eens de non-lineaire vertelling doet je heel hard op je honger zitten.

Anderzijds kent het boek een heel aantal mooie passages, zinnen die aantonen dat Lieven kan schrijven en gevoel voor taal heeft. Hij bouwt zinnen op met een heel pure taal. Maar desondanks de mooie taal heeft het boek me niet ten volle overtuigd. Naar ik ook begrepen heb zijn Peninsula en De Zomer toen beide semi-autobiografische boeken maar hier kan ik me in vergissen natuurlijk.

“Mijn vader, ik, mijn zoon. Een rij matroesjka’s, we omwikkelden elkaar. Als de rij van Fibonacci, iedereen de som van zijn voorgangers.”

Peninsula kocht ik zelf voor ik dit boek effectief had gelezen, na lovende recensies en het winnen van prijzen (ik dank Pelckmans Uitgevers voor het recensie-exemplaar van ‘De zomer Toen’) maar ik hoor van de mensen die beide boeken lazen dat er heel veel gelijkenissen tussen de twee boeken zijn (tot bijna kopieën van elkaar)… en iemand zei me ook dat je op mooie zinnen alleen geen boek kan vormen. Daar ga ik helemaal mee akkoord. Laat zeker de auteur nadenken over iets meer structureel te werk te gaan, minder van hak-op-tak werk, en zo een samenhangend verhaal op te bouwen. En dat dan met diezelfde mooie schrijfstijl zorgt dan zeker voor een geweldig boek.