• Auteur: Mélissa Da Costa
• Uitgeverij: Standaard Uitgeverij / Uitgeverij Manteau
• Jaar uitgave: 2025
• Pagina’s: 544
• Coverontwerp: Armée de Verre Bookdesign
• Originele titel: Je revenais des autres (2021 – Éditions Albin Michel)
• Vertaling: Anne van der Straaten en Els Dekker
• ISBN: 978-9022341674

https://www.standaarduitgeverij.be/product/waar-de-zon-de-sneeuw-raakt-9789022341674/

Review:

Gelijkgezinden

Philippe is een veertigjarige druk bezette en getrouwde man die op een dag de twintigjarige Ambre leert kennen en tussen beide ontstaat een relatie. Philippe huurt voor Ambre een appartement in Lyon en als ze elkaar willen ontmoeten gebeurt het daar. Ambre heeft haar familiebanden en die met haar beste vriendin doorgesneden om bij Philippe te kunnen zijn. Maar algauw wordt haar duidelijk dat ze zich eigenlijk ontzettend eenzaam voelt en ze onderneemt een zelfmoordpoging. Na haar herstel komt Philippe met een plan om haar bij een vriend van hem, die een hotel bezit in een ski dorp in de Alpen, Arvieux, waar ze elk jaar tijdens het ski seizoen op zoek zijn naar seizoensarbeiders. Ambre stemt toe en probeert zo op zoek te gaan naar een nieuw begin van haar leven.

Tussen het zware werk als serveerster door leert ze de andere hotel medewerkers beter kennen, waaronder Rosalie die er met haar pasgeboren dochter Sophie werkt. Maar ook Tim die een relatie heeft met een professioneel ski-talent, Anton, en wiens leven (waaronder een grote collectie boeken) in vier valiezen past. Dan is er ook nog de Italiaanse casanova Andrea die enkele vrouwenharten breekt. En uiteindelijk is er ook de gesloten Wilson, die elke dag op wandel gaat in de bossen en langs meren. Ambre sluit een heel nauwe vriendschap met Tim en met Anton, de drie zijn niet van elkaar te scheiden. Ook wordt heel erg duidelijk dat iedereen die er werkt wel ofwel op zoek is naar iets ofwel op de vlucht voor iets.

Ambre moet ook leren onder ogen zien dat haar leven in Lyon, met Philippe, nu eigenlijk zo goed als voorbij is en al helemaal geen toekomst had van het begin af aan. Als dan ook nog eens tussen de drie-eenheid ‘Ambre-Tim-Anton’ iets gebeurt dat hun wereld op hun kop zet worden het wel heel lastige zes maanden waarbij de zoektocht naar zichzelf er niet makkelijker op wordt.

Opnieuw weet Mélissa Da Costa ons te verwennen met een ontroerend maar heel oprecht verhaal over vriendschap, liefde, tweede kansen en alles achter kunnen laten. Al sinds haar eerste boek ‘Al het blauw van de hemel’ ben ik ongelofelijke fan geworden van Da Costa’s schrijfstijl en verhalen. Ze weet haar lezers te raken met oprechte verhalen, met hartverwarmende vriendschappen maar ook met een soms vervreemdend gevoel dat niet alles loopt in het leven zoals je het eigenlijk had gehoopt of gedroomd.

Sinds ik haar boeken beginnen lezen ben raad ik iedereen, die de vraag stelt ‘welk boek zou ik eens moeten lezen’, Mélissa’s boeken aan. Haar verhalen zijn herkenbaar. Ook dit boek is een perfecte schets van hoe het is om jong te zijn, naïef en vooral heel hard op zoek naar je plaats in het leven. En daar horen soms foute beslissingen bij en soms moet je een zijpad bewandelen om uiteindelijk terug op het juiste pad terecht te komen. En uit die fouten verwacht je toch op z’n minst een les te leren. Of dat ook in ‘Waar de zon de sneeuw raakt’ gebeurt moet je zeker zelf gaan ontdekken! Mij heeft het boek alvast heel hard geraakt!

Het tweede deel van het verhaal rond Ambre, ‘Als dromen fluisteren’, verscheen intussen ook en ligt ook klaar om gelezen te worden.

Français:

Je revenais des autres

Review:

Philippe est un homme marié de quarante ans, très occupé, qui fait un jour la connaissance d’Ambre, âgée de vingt ans. Une relation naît entre eux. Philippe loue un appartement pour Ambre à Lyon, et c’est là qu’ils se retrouvent lorsqu’ils souhaitent se voir. Ambre a coupé les liens avec sa famille ainsi qu’avec sa meilleure amie pour pouvoir être avec Philippe. Mais très vite, elle se rend compte qu’elle se sent en réalité terriblement seule et elle fait une tentative de suicide.

Après son rétablissement, Philippe lui propose un plan : l’envoyer chez un ami à lui qui possède un hôtel dans un village de ski des Alpes, Arvieux, où l’on recherche chaque année du personnel saisonnier pendant la saison hivernale. Ambre accepte et tente ainsi de repartir à zéro.

Entre son travail éprouvant de serveuse, elle apprend à mieux connaître les autres employés de l’hôtel, notamment Rosalie, qui y travaille avec sa petite fille Sophie, encore bébé. Il y a aussi Tim, en couple avec Anton, un skieur professionnel talentueux, et dont toute la vie (y compris une grande collection de livres) tient dans quatre valises. On rencontre également Andrea, un Italien séducteur qui brise bien des cœurs. Et enfin, il y a le mystérieux Wilson, plutôt réservé, qui part chaque jour se promener dans les forêts et le long des lacs.

Ambre se lie d’une très forte amitié avec Tim et Anton ; tous trois deviennent inséparables. Il apparaît aussi très clairement que chacun des employés est soit à la recherche de quelque chose, soit en train de fuir quelque chose.

Ambre doit également faire face à une réalité : sa vie à Lyon, avec Philippe, est désormais pratiquement terminée et, en vérité, elle n’avait jamais eu d’avenir dès le départ. Lorsque quelque chose vient bouleverser l’équilibre du trio « Ambre–Tim–Anton », les six mois qui suivent deviennent particulièrement difficiles, et la quête de soi n’en est que plus compliquée.

Une fois de plus, Mélissa Da Costa nous offre un récit émouvant mais très sincère, sur l’amitié, l’amour, les secondes chances et la possibilité de tout laisser derrière soi. Depuis son premier livre Tout le bleu du ciel, je suis devenue une grande admiratrice de son style et de ses histoires. Elle parvient à toucher ses lecteurs avec des récits authentiques, des amitiés réconfortantes, mais aussi avec ce sentiment parfois déroutant que la vie ne se déroule pas toujours comme on l’avait espéré ou rêvé.

Depuis que j’ai commencé à lire ses livres, je recommande les œuvres de Mélissa à tous ceux qui me demandent : « Quel livre devrais-je lire ? ». Ses histoires sont profondément humaines et accessibles. Ce roman aussi est un portrait fidèle de ce que signifie être jeune, naïf et surtout en quête de sa place dans la vie. Cela implique parfois de faire de mauvais choix, de s’égarer pour mieux retrouver son chemin. Et de ces erreurs, on espère au moins tirer une leçon.

Pour savoir si c’est le cas dans Je revenais des autres, il faut absolument le découvrir par soi-même ! En tout cas, ce livre m’a profondément touchée.