• Bedenker / illustrator/ scenario: Jef Nys
• Uitgeverij: Standaard Uitgeverij strips
• Jaar uitgave: 1972
• Pagina’s: 44
• ISBN: 978-9462102286

https://www.standaarduitgeverij.be/product/52-de-zingende-oorbellen-9789462102286/

Review:

In een fictief koninkrijk in de Indische Oceaan heeft de koning een groot probleem. De koninklijke scepter ligt diep in de oceaan onbereikbaar in een verzonken stad. De huidige scepter is een replica maar als iemand daar achter zou komen zou dat kunnen betekenen dat hij geen koning meer kan zijn. Al jaren zoekt men hiernaar maar er bestaat gewoon geen mogelijkheid om zo diep te duiken. Tot de knecht van de koning hem een krantenartikel toont waarin over de plastieken walvis van professor Gobelijn melding wordt gemaakt. Koning Zaroba van Trapatropia roept onmiddellijk de professor op om hem te helpen.

Gobelijn neemt Jommeke en Filiberke mee en Kwak en Boemel mogen ook mee om gedurende de reis te koken. Eens aangekomen in Trapatropia duiken de vrienden diep in de oceaan en gaan op zoek naar de scepter. Tijdens hun zoektocht vinden ze een doos met twee paar zingende oorbellen, holle oorbellen met kristallen die tegen elkaar botsen en zo een melodieus geluid maken. Ook de scepter wordt gelukkig ontdekt. Tijdens hun tocht naar het oppervlak en naar de koning smeden Kwak en Boemel echter een plannetje om de oorbellen te stelen omdat deze van onschatbare waarde zijn. Maar door een vergissing van de professor stelen ze de scepter en moeten de vrienden de jacht op beide heren inzetten. Er zal een list en heel wat vakkundige misleiding nodig zijn om de scepter terug in handen te krijgen om deze aan de koning te onverhandigen.

Opnieuw is dit een schattenjachtverhaal maar deze keer heeft Anatool geen rol te spelen. Kwak en Boemel tonen ook de eerste keer in de reeks dat ze niet helemaal slecht zijn maar de lokroep naar geld doet hen dan toch terug afwijken van het rechte pad. Dit verhaal én de opvolger, Het kristallen eendje, zijn heel gelijkend qua verhaal. Wat ook opvalt is dat, hoewel ze in het begin heel kort verschijnen, de Miekes niet op avontuur meegaan want er wacht ‘de grote schoonmaak’, wat dan weer een heel stereotiep beeld (een jaren zeventig beeld) van de vrouwen en meisjes weergeeft. Deze techniek komt vaker voor in stripverhalen van Jommeke maar ook bij Suske en Wiske werd dit geregeld gebruikt om tante Sidonia even ‘buitenspel’ te zetten.

In het album verschijnt de plastieken walvis voor de tweede keer en met de walvis gaan ze naar een verzonken stad, iets dat heel hard doet denken aan Atlantis. Dat de stad nog rechte muren heeft en niet bezweken is onder de grote druk van onderwater te liggen, net als de oorbellen trouwens, is onmogelijk. Ook het feit dat er geluid te horen is onder water lijkt niet echt wetenschappelijk te verklaren, maar het is en blijft een stripverhaal dus daar gaan we niet al te veel over struikelen.