• Auteur: Toshikazu Kawaguchi
• Uitgeverij: Meulenhoff Boekerij / Uitgeverij Lannoo
• Jaar uitgave: 2024
• Pagina’s: 184
• Coverdesign: Pinta Grafische producties / Yoko Matsumoto
• Originele titel: Sayonara Mo Ienai Uchi Ni (2021)
• Vertaling: Tom Heuvelmans
• ISBN: 978-9029099882

https://www.meulenhoff.nl/producten/we-say-goodbye-9789029099882

Review:

Een herkansing

Na een uitstapje te hebben gemaakt naar een ander koffiehuis waar ook een stoel staat waarmee iemand kan tijdreizen, besluit Toshikazu Kawaguchi terug te keren naar het kleine café in de kelder in een steegje in Tokio, bij Nagare en Kazu waar vaste klanten als Fumiko elke dag hun koffie komen drinken en waar een zekere vrouw in het wit steeds haar boek leest op dezelfde stoel.

Ook nu zijn er vier verhalen van vier mensen die een reden hebben om de tijdreis te maken. Verhalen over spijt en respijt, over liefde en dood, over zaken die ongezegd bleven of liefdes onverklaard. Allemaal gasten die eerst hun ongeloof uiten maar al snel in de damp van de koffie verdwijnen naar een verleden, rekening houdend met de regels waarvan de belangrijkste die is dat ze de koffie moeten opdrinken voordat hij koud wordt!

Deze keer ontmoeten we een archeoloog die te vaak van huis weg was en daardoor te weinig tijd doorbracht met zijn vrouw, die intussen een ongeval heeft gehad die haar in een vegetatieve toestand achterliet. Zijn (wetenschappelijke) nieuwsgierigheid naar de omstandigheden rond het tijdreizen doen hem enkele experimenten uitvoeren (zo probeert hij de vrouw in het wit van haar stoel af te halen waardoor hij vervloekt dreigt te geraken) maar uiteindelijk is het zijn doel om terug te reizen naar het verleden om zijn vrouw de dingen te vertellen die hij eigenlijk altijd al wou zeggen.

Een vrouw wil ook terugkeren want ze wil haar overleden hond nog één laatste keer kunnen zien en groeten.

Een vrouw die nooit een antwoord gaf op een huwelijksaanzoek wil ook terugkeren omdat dat nu niet meer mogelijk is.

En dan is er het laatste verhaal dat mij persoonlijk het diepst heeft geraakt (van alle verhalen uit deze reeks) omdat er een waargebeurde historische gebeurtenis in werd verwerkt, namelijk de aardbeving aan de oostkust van Japan die een gigantische allesverwoestende tsunami veroorzaakte. Een vrouw wil nu terugkeren naar het verleden om er haar vader te kunnen ontmoeten die ze zes jaar geleden nogal abrupt heeft achtergelaten en sindsdien niet meer willen contacteren heeft tot hij, via haar docenten aan de universiteit waar ze studeerde, toch opzocht, dik tegen haar zin. Toen hij terug thuis was werd hij door de tsunami overspoeld. Niet alleen is er nu het spijt dat ze hem niet meer kan horen of zien door zijn vroegtijdige dood, maar hij kan haar ook het nodige spaargeld niet meer geven (een bankboekje dat hij nog thuis bij zich had) waarmee ze haar nakend huwelijk wil financieren. Zou een tijdreis soelaas kunnen brengen?

Zoals steeds zijn deze verhalen zowel hartverscheurend maar eveneens hartverwarmend want wie zou geen tweede kans willen krijgen om iets recht te zetten, om iemand nog één keer te kunnen zien en spreken?

Over de regels die horen bij het tijdreizen hoor je genoeg in het boek (ze worden ook telkens aan het begin van het boek opgesomd). Naarmate de reeks vordert worden ze telkens minder en minder vaak herhaald, hoewel ze natuurlijk van grote tel zijn dus onvermijdelijk worden deze in elk boek opnieuw besproken. Maar persoonlijk vind ik dit niet storend, het hoort bij het verhaal.

Dat ik een fan ben van deze cosy boeken wist ik niet tot ik vorig jaar en dit jaar meer van dit genre begon te lezen. En een vleugje magisch realisme smaakt altijd lekker zoet, hoewel elk verhaal bitter kan beginnen. Gelukkig is er het befaamde koffiehuisje waar iedereen welkom is!