• Bedenker / scenario / illustrator: Jef Nys
• Uitgeverij: Ballon
• Jaar uitgave: 2011 (origineel: 1959)
• Pagina’s: 48
• ISBN: 978-9063348519

Review:

In het derde album van de belevenissen van Jommeke (de versie die ik heb ik een herwerkte versie in een hardcover editie, in kleur) ontmoeten we voor het eerst één van de aartsvijanden van Jommeke. Na Anatool, die al verscheen in het allereerste album ‘De Jacht op een Voetbal’ komt nu ‘De Koningin van Onderland’ aan bod. Zij zal in veel latere albums terug opduiken… Maar in het gelijknamige album verscheen ze dus voor de eerste keer en dat ze snode plannen kan smeden, dat wordt al heel snel duidelijk!

Marie, de moeder van Jommeke, komt thuis met een roddel die ze onmiddellijk aan haar man Theofiel moet doorvertellen. Het Kasteel van Achterberg is namelijk terug bewoond, na jaren van leegstand. Naar het schijnt is de nieuwe bewoonster een geesteszieke vrouw die jaren in een inrichting heeft verbleven. Zij is de laatste uit een geslacht van graven en edelen die in het kasteel woonden en mee hebben gestreden in vele veldslagen.

Marie vraagt aan Jommeke om eens te gaan kijken of de roddel klopt en het kasteel terug bewoond is. Onderweg komt hij zijn beste vriend tegen, Filiberke, die hem het bewijs levert. Hij heeft de vrouw ontmoet en heeft schrik gekregen, vooral van haar intense blik uit haar zonderlinge ogen.

Maar wie is deze vrouw? Prutelia van Achterberg (als ik me niet vergis komt haar naam nog niet voor in dit album, dat gebeurt pas in album 201. De Kovonita’s) is inderdaad een heel rare vrouw, met diepliggende hypnotiserende ogen en een liefde voor zwarte katten die zij als haar onderdanen ziet. En zij wil een nieuw koninkrijk stichten waarvan zij de koningin zal worden. Daarvoor moet ze nieuwe onderdanen hebben om over te regeren, dus beslist ze om kinderen te ontvoeren die ze in de kelders van haar kasteel zal onderbrengen… in haar Onderland!

Met de ‘niet zo vrijwillige’ hulp van veldwachter Brombas wordt elke nacht een kind uit het dorp ontvoerd. Natuurlijk zijn de ouders allemaal bezorgd. Ook Marie, die Jommeke langs alle kanten wil beschermen (waarvan Theofiel vaak het slachtoffer wordt). Maar als ook zijn vrienden verdwijnen beslist Jommeke zelf op jacht te gaan naar de ontvoerder. En als hij een opname kan maken van de stem van de ontvoerder, start de jacht pas echt. De strijd tegen de Koningin van Onderland kan beginnen.

Ergens vind ik het wel jammer dat ik de eerste drie albums van Jommeke niet in de originele uitgave heb (niet in kleur, met de originele tekeningen… misschien ga ik daar ooit nog wel eens naar op zoek) want je merkt dat deze versie een geüpdate versie is waarbij iedereen getekend is zoals ze later ook verschijnen in de reeks. Natuurlijk is Flip een soort van Deus Ex Machina in dit verhaal, zoals in zovele andere, waarbij hij op onderzoek gaat voor Jommeke omdat de papegaai makkelijk overal binnen kan dringen. Maar of hij deze keer zo makkelijk ongemerkt door het kasteel kan wandelen, valt nog af te wachten met de zwarte onderdanen van de koningin.

In dit album heeft de koningin de gave om mensen te hypnotiseren, makkelijk als je iemand anders wilt laten opdraaien voor je misdaden. Van haar latere vaste medewerker en domme kracht Zazof is ook nog geen spoor in dit album. Het is duidelijk dat Jef Nys hier nog echt op zoek is naar wie deze zonderlinge dame echt is. Naar het schijnt was dit personage een manier om de grenzen op te zoeken voor een stripreeks, hoever kon je gaan met een dergelijk personage vooraleer iemand zou protesteren (hou er rekening mee, we spreken over een strip die oorspronkelijk in 1959 verschenen is. En toen was ook nog geen sprake van Dutroux of dergelijke).

Natuurlijk zit dit album vol humor, de nodige spanning en heel wat avontuur… en toch, na drie albums merk ik op dat de avonturen van Jommeke en zijn vrienden tot nu toe nog allemaal mooi ‘onder de kerktoren’ blijven (op een klein tripje op het einde van het eerste album na) en er geen sprake is van de grote reizen die later in de reeks wel nog zullen komen. Jommeke was echt een jongen die in zijn eigen dorp allerlei belevenissen meemaakt.