• Bedenker / illustrator: Merho met medewerking van Thomas Du Caju
• Uitgeverij: Standaard Uitgeverij strips
• Jaar uitgave: 2010
• Pagina’s: 46
• ISBN: 978-9002238918

https://www.standaarduitgeverij.be/product/124-stinkend-rijk-9789002256226/

Review:

In wat voor zaakjes heeft Firmin Van de Kasseien zijn trouwste medewerker, Marcel Kiekeboe, nu weer meegesleurd?

Alles begint met een bezoekje van Nonkel Vital die een eigenaardige zaak over zijn buurman komt vertellen. De man in kwestie was heel erg ziek en Vital ontfermde zich over Largo Winsdt (een verwijzing naar een andere stripreeks) en als dank kreeg hij een prachtig beeld van een hert om in zijn tuin tussen zijn tuinkabouters te plaatsen. Er is echter een voorwaarde aan verbonden, namelijk dat Vital de uitvaart regelt van Largo en een grote zak opgraaft om die dan samen in de kist met Largo te laten begraven. Net voor Largo er het bijltje bij neerlegt hoort Vital twee heren Largo bedreigen en als hij ontdekt wordt richten de heren zich ook tot hem. Deze twee behoren toe aan Andreas Congas, een Zuid-Amerikaanse drugsbaron. Largo sterft en Vital doet wat hem gevraagd werd. Het laatste dat nog van hem werd gevraagd is om te bellen naar een bepaald nummer en een bandje met de stem van Largo af te spelen. Ontvanger van het telefoontje: Andreas Congas!

Niet veel later wordt het geld uit het graf opgegraven en komt dit terecht in het wellness center, Coppeinhof, waar op dat moment Van de Kasseien en zijn vrouw kuren. Maar Firmin kennende duurt het niet lang eer hij zijn oog laat vallen op één van de medewerksters. Deze wordt echter gereserveerd voor een andere gast, Andreas Congas. Een nachtje in bed met Andreas onder invloed van een nieuwe drug zorgt ervoor dat de medewerkster, Salida, verdwaasd dwaalt door het centrum en in de kamer van Firmin terecht komt, dood! De enige die Firmin kan bellen is Marcel, die zich van het lijk moet zien te ontdoen! Maar dat verloopt niet van een leien dakje en zeker niet zonder getuigen want ook Van der Neffe is op dat moment aanwezig in Coppeinhof!

Doldwaze, bijna F.C. De Kampioenen-achtige, situaties waarin misverstanden en heel wat over en weer geren zorgen voor niet alleen een spannend verhaal maar ook voor heel wat humoristische situaties. Het mag dan ook niet verbazen dat het geklungel van Marcel daar vooral voor iets tussen zit.

Geld stinkt, zoveel is duidelijk na het lezen van dit album. Ik heb ook het gevoel dat na een reeks mindere albums (persoonlijke mening!) dat Merho al even een tweede adem heeft gevonden en daardoor ook terug veel origineler uit de hoek weet te komen, dat bewijst ook deze strip opnieuw. En dit is ook het laatste album dat verscheen onder de noemer ‘Kiekeboe’. Vanaf album 125 verandert de naam naar ‘De Kiekeboes’ waarmee Merho de ganse familie wilde betrekken en niet enkel Marcel het gezicht van de reeks liet zijn. Een nieuw elan werd ingezet en tot aan album 164 (het laatste dat Merho zelf tekende en het scenario voor schreef) zal deze naam en ook het nieuwe formaat (groter dan voorheen) de norm zijn.