• Auteur: Oliver Lovrenski
• Uitgeverij: Uitgeverij Oevers
• Jaar uitgave: 2025
• Pagina’s: 256
• Coverdesign: Uitgeverij Oevers
• Originele titel: Da vi var yngre (2023)
• Vertaling: Wouter De Jong
• ISBN: 978-9493367395

https://www.uitgeverijoevers.nl/p/oliver-lovrenski-toen-we-nog-jong-waren/

Review:

Young radicals

Ivor, Marco, Arjan en Jonas zijn vier vrienden die in Oslo de straten onveilig maken door zich te goed te doen aan drugs, het verkopen ook, tegen de politie ingaan, de jeugdzorg tegenwerken, volop de criminaliteit ingaan en niemand houdt hen tegen, tenzij andere bendes waar ze gevechten mee aangaan. Op het pad dat ze volgen vloeit bloed, wordt geld uitgewisseld en gaan ze de nachten in met een jeugdige naïviteit, zich ouder voordoen dan ze zijn.

In dit harde, confronterende coming-of-age verhaal zijn we getuige van jongeren die sneller volwassen worden en geen verantwoordelijkheid nemen voor hun eigen daden.

“vorige week was er een golf van overvallen in de stad, en daarom had ik op maandag nieuwe airpods telefoon en gucci-riem”

Na het lezen van dit boek zou je kunnen (moeten?) zeggen dat de boodschap die eruit te halen valt is: “Kids, don’t do drugs!”, maar hoewel die boodschap sowieso een waarheid als een koe is, gaat dit boek meer over vriendschap, broederschap en hoe jongeren vandaag (vaak) in het leven staan. En dit verhaal is tot in het extreme maar geloof me als ik zeg dat dit uit het leven gegrepen is.

De Noors-Kroatische Oliver Lovrenski schetst een hard maar realistisch beeld van jongeren die op zoek zijn naar opvulling in hun, wat lijkt voor ons, doelloze en dode leven door drugs te nemen, gevechten aan te gaan, met pistolen zwaaien, de politie te jennen en zich niks aan te trekken van regels, normen noch waarden, vastgeroest in een spiraal van geweld en de roes. (En die spiraal wordt mooi weergegeven in de cover art van het boek!)

Oliver Lovrenski vertelt vanuit het standpunt van zijn hoofdpersonage Ivor, die volgens mij verwijst naar zichzelf, op een heel confronterende maar ook humoristische manier wat hij en zijn broers, maten, vrienden uitspoken en meemaken.

Door korte hoofdstukken zonder punctuatie wordt die naïviteit van hun jeugd weerspiegeld en worden we als lezer meegesleurd in hun gevecht tegen het harde leven dat ze leiden. Je kan met afgrijzen lezen maar je kan ook meelevend geraakt worden door hun ‘avonturen’. Vooral omdat tussen al hun ellende ook een sprankel hoop verscholen zit.

Het boek werd, terecht, gelauwerd en de auteur won als jongste schrijver ooit de Noorse Boekhandelsprijs en de kunstenaarsprijs van de stad Oslo.

“Je houdt misschien van de straat, maar de straat zal nooit van jou houden”

Als Gen X’er (oh, wat voel ik me nu oud) is dit boek een uitdaging door de jongerentaal die erin gesproken wordt. Floes, gerro, candyflip, G, g, scotoe… Gelukkig voor ons ‘oudjes’ staat er achterin het boek een woordenlijst met de nodige uitleg. Je leert snel en veel bij. (Toegegeven: veel van die slang is verhullende taal voor drugs en drugsgebruik)

(Ik kan me ook niet van het gevoel ontdoen dat wat ik hierin las ook aan de basis ligt van de huidige problematiek in steden als Brussel en Antwerpen bijvoorbeeld).

Genoeg moraalridder gespeeld en Gen X’er gedrag getoond… Lees dit boek! Nu!