• Bedenker / illustrator: Merho
• Met medewerking van Dirk Stallaert
• Uitgeverij: Standaard Uitgeverij strips
• Jaar uitgave: 2004
• Aantal pagina’s: 46
• ISBN: 978-9002215841 (editie 2004)

Review:

Ik ga eerlijk zijn… dit is één van mijn minst favoriete albums in de ganse reeks… en dat voor een jubileum album… (dit is ook een van de albums waarbij Dirk Stallaert samenwerkte met Merho, in de beginperiode van hun samenwerking, en zoals ik al liet vallen bij andere reviews ben ik niet altijd een grote fan geweest van de grote stijlbreuk in de tekenstijl van beide heren. Wat wél in het voordeel spreekt van Stallaert zijn de achtergronden die vaak verborgen grapjes bevatten, maar niet zoals bij Merho in de namen van bedrijven of op vrachtwagens bvb, maar eerder in menselijke interacties op de achtergrond)

Maar het is een Dédé én een dame Thea verhaal (deze bewaarde ik speciaal voor de Dédé-reeks) én zoals we weten bij Merho zijn de jubileumedities altijd iets specialer dan de andere verhalen in de reeks (denk maar aan Album 50, Afgelast wegens Ziekte)

De ganse buurt wil vieren dat de familie Kiekeboe intussen al honderd albums bestaat en Goegebeur organiseert dan ook een straatfeest met allerlei activiteiten. Hij krijgt echter tegenwerking van Van der Neffe (die ligt dan ook graag dwars als het over zijn buur gaat natuurlijk)!

Intussen verschijnt tussen het verhaal constant een publieksopwarmer, Heert Goste (en ja gemodelleerd naar Geert Hoste die op het moment dat dit album verscheen heel populair was met vooral zijn eindejaarsconferences). Heert Goste verschijnt te pas en te onpas en wordt niet onmiddellijk geduld door de familie omdat hij meer in de weg zit van het verhaal dan er iets aan toevoegt.

En dan komt er het nieuws op tv dat Dédé la Canaille (die blijkbaar eigenlijk Dédé Le Jeune heet!) in de gevangenis is gestorven. Maar schijn bedriegt echter en Dédé blijkt echter in een schijndood te zijn gehouden door iemand die zichzelf Legrand noemt en die in de oude San T kantoren, die nu zijn omgedoopt tot Kan Toren (met een koffiekan op het dak, jaja) zijn uitvalsbasis heeft gemaakt.

Dédé krijgt de opdracht om Kiekeboe te doden, iets waar hij maar al te graag aan meewerkt. Maar hij wordt dan weer tegengewerkt door nóg een andere partij die blijkbaar Kiekeboe naar het leven staat. Zal Marcel zijn eigen verrassingsfeest meemaken?

Het album is hier en daar wat vergezocht, té vergezocht, en een beetje rommelig qua verhaal vandaar zeker niet mijn favoriet. Maar qua humor en qua typerende eigenschappen van een Kiekeboe-album blijft het een plezier om te lezen!

En mocht iemand nog wat lachband over hebben, ik denk dat de Kiekeboes die best kunnen gebruiken!