• Auteur: Sofie Delporte
• Uitgeverij: Borgerhoff & Lamberigts
• Jaar uitgave: 2023
• Aantal pagina’s: 416
• Coverontwerp: Bart Luijten
• ISBN: 978-9072201881

Review:

Olivia Leroy is onlangs getransfereerd van de federale politie in Antwerpen naar de Cel Vermiste Personen te Brussel. Ze doet de dingen nogal graag op haar manier, is niet echt een team player en bijt zich nogal vast in een zaak. Haar relatie met haar moeder is nogal star, haar vader is van huis weggelopen toen ze nog jong was en haar broer zit in een instelling nadat hij gehandicapt is na een ongeval met een paard. En in haar liefdesleven loopt ook niet echt alles op rolletjes. De enige echte vriend in haar leven is Turing, haar herdershond.

Maar Olivia’s leven zal nog een stuk ingewikkelder worden met de zaak die ze op haar bureau krijgt. Het half ontbonden lichaam van een jonge vrouw wordt ontdekt in een put als een graafmachine haar opgraaft. Door de schade die de machine aanricht kunnen ze niet onmiddellijk uitmaken om wie het gaat dus moet Olivia de zaak onderzoeken en uitzoeken wie de vrouw is. Kort daarop wordt in de buurt een ander lichaam van een vrouw ontdekt. Nu is het de taak van de Cel Vermiste Personen om uit te zoeken of er een verband is tussen beide zaken en wie beide slachtoffers zijn.

Maar Olivia’s neiging om de zaken alleen aan te pakken werkt contraproductief bij haar team en haar commissaris roept haar dan ook op het matje. Ze schopt tegen nogal wat schenen tijdens haar eigen onderzoek en dat wordt haar niet in dank afgenomen. Maar haar vastberadenheid is meedogenloos en ze zal dan ook alles op alles zetten om de doden een naam én gezicht te bezorgen!

Wat een heerlijke thriller is dit toch! In het begin van het boek had ik wel problemen met de negatieve vibe die het hoofdpersonage bracht in het verhaal, waardoor ik even worstelde met het sympathiek vinden van haar. Haar egocentrische en soms hatelijke gedrag tegenover andere mensen (collega’s en familie) zorgden ervoor dat ik haar eigenlijk ging haten. Maar gaandeweg het verhaal vordert merk je waar haar gedrag vandaan komt en voel je dat er onder haar harde kern een heel zachte bolster schuilt.

Sofie Delporte levert met Ik kan je redden een heerlijke whodunnit op, een thriller waarbij je geregeld op een vals spoor wordt gezet en een boek dat op een sneltreinvaart gelezen kan worden. De personages krijgen tijd om te evolueren in het verhaal maar er wordt zeker nog ruimte overgelaten om deze in de volgende Olivia Leroy-thrillers nog verder te kunnen uitbouwen. En hoewel, zoals eerder vermeld, het hoofdpersonage in het begin niet heel sympathiek over kwam maakt dat haar ook weer heel menselijk en zien we een donker kantje van iemand die eigenlijk op zoek is naar een sprankje licht in de duisternis.

Ik vraag me af eigenlijk of we in de toekomst Alain Remue zullen zien langskomen in één van de Olivia Leroy-boeken, of misschien is Karel Goeminne wel lichtjes op hem gebaseerd?

Alvast een heel sterk debuut en zoals altijd als het reeksen betreft, ben ik heel curieus waar de schrijfster ons nog naartoe zal brengen, welke van haar schrijverskronkels en duistere hoekjes we in de toekomst nog zullen mogen ontdekken! Dank aan de uitgeverij Borgerhoff & Lamberigts en Sofie Delporte voor dit recensie-exemplaar.