• Auteur: Melanie During
• Uitgeverij: HarperCollins Holland/Vlaanderen
• Jaar uitgave: 2023
• Aantal pagina’s: 301
• Coverontwerp: Villa Grafica
• ISBN: 978-9402712797

https://www.harpercollins.nl/9789402712797/de-laatste-lente-van-de-dinosauriers/

Review:

“Hold on to your butts!”

Paleontologie is de wetenschap die zich bezighoudt met het bestuderen van fossiele overblijfselen en sporen van uitgestorven levensvormen.

Melanie During wordt wel eens de Rockstar of Palaeontology genoemd, waarschijnlijk door haar opvallende flitsende uiterlijk: tattoos en felroze haren. Maar niet enkel daarom want Melanie heeft haar naam gemaakt in haar vakgebied. Zij is dus een ‘Clever Girl’! Dino’s kennen geen geheimen meer voor haar. Excuses: er zijn nog veel geheimen maar de kennis die er nu reeds is, daar weet Melanie alles over!

En nu heeft Melanie een boek uitgebracht waarin ze haar kennis over dino’s wil delen met ons allen. Dit doet ze ook heel gestructureerd en in een taal die niet-wetenschappers ook kunnen begrijpen. En ja, aan de terminologie rond dinosauriërs valt niet te ontsnappen. Sommige namen gegeven aan deze dieren zijn ware ‘tongue twisters’ en zullen door leken (als mezelf) wel verkeerd uitgesproken worden.

Melanie begint dit boek met een vergelijking (heel goed gedaan trouwens) van de geschiedenis van de aarde met een mensenleven, mocht een mens sowieso honderd jaar oud worden. Zo plaatst ze in perspectief hoe lang iets geleden is en hoe lang wij als mens nog maar pas echt bestaan in vergelijking met bijvoorbeeld de dinosaurussen.

Vervolgens legt Melanie ons uit dat deze dieren uit verschillende tijdperken er anders uitzagen en dat er verschillende groeperingen waren: soorten, genera… heel interessant allemaal! Maar wel het hoofdje erbij houden natuurlijk (en af en toe terug bladeren om de definities te herlezen)

Het volgende hoofdstuk brengt ons bij Melanie’s vakgebied: de paleontologie. Wat is dit en wie zijn de pioniers? Wie waren de ‘boneheads’ die de ‘Bone Wars’ uitvochten? Een kleine bloemlezing hierover wordt ons voorgeschoteld en verbazingwekkend toch hoe en wanneer dit allemaal ontstaan is… te bedenken dat één bot dat ooit gevonden werd ooit in een ver verleden uitgegroeid is tot een studie rond dieren uit het verleden en de evolutie!

Als John over deze reis vertelt, verwijst hij naar het Haarlemse exemplaar in zijn doos als ‘Paleopietje’. Eichstätt was een reis van twee dagen, dus als ze de auto parkeerden, haalde John Paleopietje uit de auto en zette hem op een stoel bij de tafel of op het voeteneind van het bed in de hotelkamer waar hij verbleef.

In de rest van het boek gaat Melanie dieper in in het uitsterven van de dinosauriërs, het hoe en vooral het wanneer! (Kleine spoiler: het kwam uit de lucht vallen!)

Uit eerdere vondsten was al gebleken dat de impact van een komeet (een 12 kilometer brede asteroïde) de oorzaak was van de massale sterfte van deze dieren. Melanie During heeft aan de hand van heel wat reizen, stalen (van steuren) verzamelen, uren aan studie en sloten koffie te drinken uiteindelijk kunnen bepalen in welk seizoen de impact exact is voorgevallen. (Kleine spoiler: de titel van het boek geeft het al een beetje weg eigenlijk)

Tenslotte sluit Melanie haar boek af met een aantal ‘Wat als’ vragen. Wat als de meteoriet niet daar was ingeslagen? Wat als hij helemaal niét was ingeslagen? En vooral wat als we niet willen eindigen zoals de dino’s?

Kortom, dit boek is een must voor liefhebbers van paleontologie, dinosaurussen en voor zij die opgroeiden met films zoals Jurassic Park en documentaires als Walking with Dinosaurs.

Trouwens, mijn beste vriend tijdens het lezen van dit boek: Google… er komen heel veel namen van dieren langs en als je geen dino-kenner bent is het leuk je te kunnen inbeelden hoe die eruit zagen, vandaar dat ik vaak elke naam opzocht 😁😎! Hoe fascinerend is de wereld van paleontologie toch!

Een klein pleidooi:

Ja, ik vind dat ik dit even mag/moet doen en dat dit daar het ideale moment voor is, namelijk een klein pleidooi.

Als fan van het eerste uur heb ik een fascinatie ontwikkeld voor dino’s, net als heel veel andere mensen op deze aardbol, toen. In 1993, dit jaar dus exact dertig jaar geleden, de verfilming van Jurassic Park van Michael Crichton in de bioscoop verscheen. Steven Spielberg, een klok van een naam, heeft het onmogelijke verwezenlijkt, namelijk dinosauriërs terug tot leven wekken. Eigenlijk had Crichton dat al gedaan in z’n boek dat enkele jaren daarvoor verscheen. Maar Spielberg bracht de dieren terug letterlijk tot leven in een baanbrekende film met baanbrekende effects, CGI, en we zagen mens en uitgestorven dier samen bestaan, 65 miljoen na hun uitsterven. (Wie interesse heeft kan op deze blog op zoek gaan naar mijn reviews voor de zes films, mijn eigen Jurassic Park Movie Marathon)

Waarom nou dit pleidooi? Wel, zoals ik zei, ik ben een megafan van het eerste uur, van de ganse reeks Jurassic Park/World films, en in het boek van Melanie During worden enkele theorieën ontkracht uit de films. Natuuuuurlijk, snap ik… een wetenschapper kan en mag dit niet zomaar voorbij laten gaan. 😂 Maar mijn hart bloedt wel een beetje daardoor. (Niet al te hard hoor, vooral ook omdat Melanie zelf wel aangeeft dat het Hollywood is en blijft!)

Maar ja, dilophosaurus had (hoogstwaarschijnlijk) geen flexibele kam, spoot geen gif en was stukken groter dan ie in de film werd voorgesteld…

En ja T-rex en dilophosaurus leefden niet in hetzelfde tijdperk… (dit kan je nog wijten aan het feit dat de ingenieurs achter het park zich niks van Trias, Jura of Krijt aantrokken en maar gewoon hun ding deden en wouden bewijzen ‘ik kan dino’s maken’! Dus zetten ze maar enkele soorten bij elkaar, uiteindelijk hebben ze er ook de mens maar bij gegooid, niet?) 😉

Maar film is film en dient als entertainment… (het principe: ‘we need more teeth’ komt hierbij goed van pas) neem een bekende regisseur, enkele grote namen in de acteerwereld, een beroemde en perfect gekozen componist die een heeeerlijke soundtrack verzorgt en breng daarbij een boek vol spektakel en uitgestorven dieren (het boek werd dan nog geeneens echt gevolgd voor deze verfilming) die jagen op de op dat moment hoogste jager van de voedselketen, de mens, en je krijgt een geweldige film… met historische en praktische fouten weliswaar.

Dus het pleidooi gaat zowel op voor de filmreeks en boekenreeks àls voor dit boek van een echte paleontologe die ons liefde voor dino’s terug opwekt.

Het doet me deugd te zien dat er nog geen dino-moeheid is ontstaan, iets waar ik schrik van had na de reacties op Jurassic World: Dominion (de laatste in de reeks) want geloof me, dat is echt een geweldige film! Believe me!